24 december 2006:
Gisteren kregen we vanuit Taiwan nog een klein kerstkadootje. We werden verblijdt met maar liefst 21 foto's van onze kleine meid met de knuffel die wij haar toe gestuurd hebben.
Een aantal van deze foto's hebben we weer geplaatst. Van onze vrienden Marco en Daniëlle hebben we 3 weken geleden een wachtmand gehad met kadootjes. Nu mogen we iedere week een kadootje uitpakken. Er zat 1 pakje in wat we onder de kerstboom moesten leggen en met kerst uit mochten pakken. Maar omdat we beide met de kerstdagen moeten werken, komt er natuurlijk niets van kadootjes uitpakken, dus dat hebben we vanavond maar gedaan.
Er zat een heel leuk stel kleertjes in. Hier zal Sam heel blij mee zijn. Marco en Daniëlle bedankt voor de kadootjes, ook namens Sam.
19 december 2006:
De afgelopen week werden we weer verrast met foto's van Sam. Ook zat er weer een groeistaatje bij. Ons meisje doet het goed, want ze weegt inmiddels 6 kilo en is 63,5 cm lang.
Hier staat ook bij wat ze allemaal al kan. En dat is al heel wat, deze dame is echt heel ondernemend. Inmiddels hebben we ook te horen gekregen dat ze ons knuffeltje heeft gehad, dus dan kan ze alvast aan poohbeertje wennen. Nu de feestdagen zo naderen beseffen we dat het voor ons de allerlaatste keer is dat we deze met z'n tweetjes vieren. Want volgend jaar zit onze mooie dochter bij ons aan het kerstontbijt. Wij willen iedereen hele fijne feestdagen wensen.
30 november 2006:
We hebben te horen gekregen dat de documenten vandaag naar Taiwan terug gaan, dus zodra ze daar liggen kan de procedure voor de afstandsmoeder opgestart worden.
We hopen natuurlijk dat we een snelle rechter hebben, want des te eerder komt Sam naar huis. Dus we duimen maar dat het allemaal net zo vlotjes verloopt als afgelopen week.
28 november 2006:
Vanaf vandaag zijn de foto's van onze dochter te zien op de site.
25 november 2006:
Helaas is het ons nog niet gelukt om de foto's op de site te krijgen, maar we zijn hier druk mee bezig.
We houden jullie op de hoogte.
24 november 2006:
Vandaag het bekende "Rondje Den Haag" gedaan. We waren al heel vroeg uit de veren en togen met heel de papierhandel naar Den Haag.
We moesten beginnen bij Ministerie van Justitie. Hier hebben we een uurtje moeten wachten totdat we aan het loket geroepen werden.
Er waren 5 verschillende documenten waarop verschillende stempeltjes en zegeltjes geplakt werden. Daarna moesten we naar Ministerie van Buitenlandse zaken. Hier werden we gefouilleerd en konden we naar het volgende loket. Nadat ons nummer opgeroepen was mochten we de documenten inleveren en moesten we weer wachten.
Dit zijn we inmiddels wel gewend, want een adoptieprocedure bestaat immers uit alleen maar wachten.
Toen ook hier alles nagekeken en gestempeld was konden we weer verder. Nu moesten alle papieren gekopieerd worden. Dit was nog een heel werk, want bij sommige documenten zaten wel 4 a 5 blaadjes, en er mocht niets uit elkaar gehaald worden. Maar ook dit is gelukt. Daarna op zoek gegaan naar een taxi en ons laten weg brengen naar het Taiwanese consulaat. Hier aangekomen moesten we ons melden en konden we door een groot hek doorlopen naar de receptie.
Ook hier werd alles weer helemaal nagekeken en werd alles weer ondertekend. De papieren worden door het Taiwanese consulaat doorgestuurd naar Ellen, en van daaruit worden ze weer naar Taiwan gestuurd.
En dan is het wachten op het moment dat we te horen krijgen wanneer onze Sam naar huis komt. We hopen dat we een snelle rechter hebben zodat het allemaal vlotjes geregeld wordt.
Maar we moeten er nog steeds vanuit gaan dat dit 20 tot 30 weken kan gaan duren. Alles wat eerder is, is meegenomen.
We duimen dat we zo snel mogelijk een telefoontje krijgen, want we willen Sam zo gauw mogelijk in ons armen sluiten.
22 november 2006:
Vanmiddag moesten we om 14.00 uur bij de notaris zijn om al onze documenten te laten legaliseren.
Toen we wilde tekenen kwamen we erachter dat er toch wel veel fouten in deze belangrijke papieren stonden. Zoals onze doopnamen die niet goed waren gespeld en de postcode was onjuist. Aangezien dat dit hele officiële papieren zijn moet dit allemaal wel in orde zijn.
Gelukkig hadden we een hele lieve notaris en vond hij het geen probleem om dit allemaal te corrigeren. Het is dus een echt kunstwerk geworden met alle paraafjes en handtekeningen.
Bij deze bedanken wij de notaris voor zijn inspanning. Daarna moest Jan naar Breda om daar de documenten nog eens te laten legaliseren, en dit moest voor 16.00 uur.
Anders zou dit de andere dag moeten en we wisten niet of we de papieren dan op tijd binnen terug zouden hebben.
21 november 2006:
Vanavond moesten we naar Ellen om onze documenten op te halen.
In eerste instantie was er sprake dat dit 2à3 weken zou kunnen duren, dus dit was lekker snel.
Ze had al gezegd in het telefoongesprek dat wij een knuffeltje mee moesten nemen voor Sam. Dit was natuurlijk geen enkel probleem, aangezien wij dit knuffeltje al maanden in ons bezit hadden.
Bij binnenkomst werden we gelijk weer verrast met nog meer foto's van Sam. We kregen uitleg over welke documenten er allemaal gelegaliseerd moeten worden, en ook kregen we een envelop met de gegevens van Sam's biologische moeder en de verdere achtergrond.
Het leukste papier vonden wij toch wel het baby record van Sam. Hier staat vanaf haar geboorte op hoe groot ze was en wat ze allemaal kan per 2 weken.
19 november 2006:
Sinds dinsdag heeft ons leventje een andere wending gekregen.
Alles staat in het teken van Sam.
Wat heerlijk is het om deze naam met iedereen te delen. En wat kan je blij zijn met een kladbriefje met enkel een naam en een geboortedatum.
Ook worden we enorm verwend d.m.v. van lieve mailtje, berichtjes in het gastenboek, kaarten en zelfs al kadootjes.
Op Bianca haar werk hadden ze heel de boel versierd met slingers, ballonnen en de naam van Sam in het groot op het raam. Heel lief dat iedereen zo met ons meeleeft.
Wij willen hierbij dan ook iedereen bedanken voor deze verwennerij.
Vanavond ging de telefoon weer en werden we verblijdt door Ellen die zei dat we maar eens op de pc moesten kijken, want daar waren de eerste foto's van Sam.
Wat er dan door je heen gaat is met geen pen te beschrijven.
Gelijk bij de eerste foto voelde het als onze dochter en wilde we haar al beschermen tegen alles en iedereen.
14 november 2006:
Nadat we op 9 oktober te horen hadden gekregen dat alles stil lag in Taiwan, en dus voorlopig niet hoefde te rekenen op een voorstel, hadden we dus niet gedacht dat deze dag ons leventje op z'n kop zou zetten.
Want vanmiddag om 14.55 uur ging de telefoon en Bianca nam nietsvermoeden op.
Het bleek Ellen te zijn die ons goed nieuws te melden had. Voor verdere informatie zie voorstel.
16 september 2006:
Nu bijna een jaar later hebben wij nog steeds geen voorstel gehad.
We wachten wel met spanning, maar tot op heden rinkelt de telefoon nog steeds niet.
Om de tijd wat door te komen zijn we alvast maar begonnen met het kamertje. Dit houdt in het oude behang afhalen en alles een nieuw kleurtje geven.
Ook was onze wens altijd om een mooie muurschildering van Poohbeer te laten maken. Het leuke hiervan is dat een oud buurmeisje waar Bianca vroeger opgepast heeft dit wel wilde doen.
Het resultaat van de muurschildering hebben wij op foto's vast gelegd, deze hopen wij binnenkort op onze site te kunnen laten zien.
Voor een voorproefje kunt u kijken op de website van Chantal. (zie links).
30 september 2005:
Gisteren zijn we terug gekomen van een welverdiende vakantie in Tenerife.
Omdat niet alle foto's goed waren moesten we op de dag dat we vertrokken nog wat foto's maken. Deze hebben we gauw door gemaild naar onze contact persoon en zij zou deze laten ontwikkelen.
Gisterenavond hebben we gebeld of alles nu goed was, en dit was gelukkig het geval.
Vandaag gaat er iemand van Meiling naar Taiwan en zij neemt onze documenten mee.
Dus nu is het wachten op een telefoontje, al werd er wel bij gezegd dat het nog wel even kan duren omdat er wat vertragingen in Taiwan zijn op gelopen.
Maar vanaf vandaag zijn we dus officieel adoptiezwanger.
22 juli 2005:
Vanavond zijn we terug gekomen van een week vakantie. Bianca heeft de vierdaagse van Nijmegen weer gelopen en kwam daar een bekende van de voorlichtingscursus tegen.
Dus natuurlijk even bij gekletst over de adoptie.
Bij thuiskomst lagen de gewijzigde beginseltoestemming en de "no criminal record" formulieren in de bus.
We gaan vanaf nu zorgen dat we alle documenten zo snel mogelijk bij elkaar gezocht hebben, zodat het allemaal vertaald en opgestuurd kan worden.
12 juli 2005:
Vanmorgen gelijk de dokter gebeld, maar helaas, die is met vakantie tot 31 juli, dus dat is flink balen.
Daarna met ministerie van justitie contact gehad over de adreswijziging op de beginseltoestemming.
Het blijk dat we de oude bt terug moeten sturen met een briefje erbij waarop de nieuwe gegevens staan.
Dit kan dan mooi met het "no criminal record" formulier.
11 juli 2005:
Nadat we nog eens (tevergeefs) geprobeerd hadden om contact te krijgen met ministerie van justitie over de adreswijziging op onze beginseltoestemming togen we naar Sliedrecht.
We moesten nog even op de andere contactpersoon wachten, maar die was er ook al snel.
Eerst werd er verteld wat voor soort land Taiwan is en wat de redenen zoal kunnen zijn waarom kinderen ter adoptie afgestaan worden.
Ook werd er verteld hoe de beide tehuizen te werk gaan.
Daarna begon het uitleggen en het doorgeven waar wij voor openstaan ten aanzien van het medisch/sociale aspect van een kindje, dus staan we open voor een blijvende handicap of een operabele aandoening.
Ook werd ons gezinsrapport nog eens door genomen of het allemaal duidelijk zou zijn voor de mensen in Taiwan. En toen kwam het belangrijkste, welke papieren moeten we nu in orde gaan maken.
De medische verklaring van onze eigen huisarts en onze jaaropgave moeten zo snel mogelijk naar Ellen opgestuurd worden, zij gaat ons begeleiden tijdens het hele gebeuren.
Ook moeten we 'n "No criminal record" van beide opvragen en deze dan samen met ons gewijzigde beginseltoestemming opsturen.
Deze documenten gaan dan naar de vertaler.
Er moeten 3 aanbevelingsbrieven door familie en/of bekenden geschreven worden en ook wij zelf moeten een aanbevelingsbrief schrijven.
Om de afstandsmoeder een indruk te geven van wie wij zijn, moeten er ook nog ongeveer 15 foto's van ons zelf en het huis/tuin meegestuurd worden.
We moeten nog langs het gemeentehuis om internationale uitreksels van geboorte en huwelijk te halen.
Nadat alles goed uitgelegd was gingen we om 22.45 weer richting huis.
6 juli 2005:
Vanavond om 22.00 uur ging de telefoon, bleek het iemand van Meiling te zijn.
Ze vertelde dat de landenintake niet in Oud-Beijerland zou plaats vinden maar in Sliedrecht.
Dit is makkelijker voor haar want ze moet 's nachts naar een aankomst op schiphol. Voor ons maakt dit niet zoveel uit, het is iets dichterbij.
We hopen wel dat we van ministerie van justitie nog iets horen voor maandag over onze beginseltoestemming wat betreft de adreswijziging, dit zou eigenlijk veranderd moeten worden.
Maar misschien is het niet noodzakelijk. We horen het vanzelf.
13 juni 2005:
Omdat we verhuisd zijn moet dit ook allemaal aan de instanties waar we mee te maken hebben met de adoptie door gegeven worden.
Eerst maar gebeld met stichting adoptievoorziening, die zouden het in orde gaan maken.
Daarna ministerie van justitie gebeld, maar daar werd verteld dat dit schriftelijk gedaan moest worden.
Dus, een mooie brief geschreven en daarin gevraagd of het adres ook op de beginseltoestemming veranderd moest worden, en zoja, of ze dit dan zo spoedig mogelijk willen doen omdat we 11 juli de landenintake hebben.
6 juni 2005:
Vanmiddag ging de telefoon om een afspraak te maken voor de landenintake. Na lang puzzelen voor een geschikte datum zijn we er aan uitgekomen. Op maandag 11 juli moeten we naar Oud-Beijerland. We moeten onze originele beginseltoestemming mee nemen en 2 kopieën hiervan.
19 mei 2005:
Na een drukke periode, waarin we intussen verhuisd zijn kwam er vanavond onverwachts een telefoontje. Dit bleek Annet Kuyt te zijn van stichting Meiling. Zij is de contactpersoon van het Taiwan kanaal. Ze vertelde dat we doorgaan naar de landenwachtlijst. Het dossier van ons zou ze doorsturen naar de mensen die de intakegesprekken doen van het Taiwan kanaal. Er zou ongeveer 14 dagen overheen gaan voordat wij gebeld worden voor dit intakegesprek. Dus erg spannend allemaal. Terwijl Bianca er altijd van uit ging dat dit pas medio augustus zou zijn heeft Jan al die tijde geroepen dat het in mei zou zijn. Misschien heeft hij wel een vooruitziende blik. Dus nu maar weer wachten op een volgend berichtje.
1 januari 2005:
Vanaf vandaag is het zover, de officiële website over onze adoptie is een feit. Nu kan iedereen ons verhaal volgen.
9 september 2004:
Voor de centrale intake moeten we naar Veenendaal, hier worden we om 20.45 uur verwacht. We moesten 2 pasfoto's mee brengen.
terwijl er maar 3 kwartier voor een gesprek staat, werd dat bij ons 1 uur en 3 kwartier.
Het lijk wel of het bij ons altijd net even anders is dan bij andere. Maar in die tijd hebben we wel heel veel informatie gehad over zowel China als Taiwan.
We konden zelf aangeven in hoeverre we voor een kindje met een medisch rapport willen gaan. (Dit wisten we ook niet, we dachten altijd wel of geen kind met een medisch rapport).
Na dit (hele) gezellige gesprek werd er afgesproken dat we zowel voor China als Taiwan op de centrale wachtlijst gezet zouden worden.
Op weg naar huis samen nog nagepraat, en voor ons staat eigenlijk wel vast, dat het Taiwan gaat worden.
27 augustus 2004:
Vanavond een telefoontje gehad van Meiling, om een afspraak te maken voor de centrale intake.
23 juli 2004:
Vandaag thuis gekomen van een weekje vakantie. Bianca is gesloopt, zij heeft nl de Nijmeegse vierdaagse gelopen, maar dat gevoel is heel snel voorbij, als we de brief van ministerie van justitie zien liggen. JIPPIE we hebben de beginseltoestemming. Voor ons gevoel zo'n beetje het belangrijkste papiertje wat je tijdens de procedure maar kan krijgen.
13 juli 2004:
Vanmorgen weer vroeg naar Breda, want we moesten ons rapport gaan lezen. Toch weer wel wat gespannen, je weet immers maar nooit, of er alsnog iets gevonden is, maar de raadsonderzoekster stelde ons gelijk gerust, dat het allemaal goed was. We mochten in alle rust zelf ons rapport lezen. Dat was wel even een raar gevoel, in het eerste gedeelte stond eigenlijk alles letterlijk wat er gezegd is tijdens de gesprekken, en in het tweede gedeelte stond het advies van de raad. We hebben beiden nog nooit zo'n mooi rapport gehad, het is jammer dat je het niet mee krijgt (ivm evt. fraude). Anders had het zeker ingelijst geworden.
24 juni 2004:
Vandaag kwam de raadsonderzoekster bij ons thuis. Zoals vorige keer was het ook deze keer weer een erg pittig gesprek van 2 uur lang. Maar de sfeer was wel ontspannen. Er werden praktijksituaties voor gelegd en wat we daar mee zouden doen. Aan het eind van het gesprek zei ze, dat ze geen negatieve risicofactoren kon vinden, die een positief advies in de weg zouden kunnen staan.
8 juni 2004:
Allebei toch lichtelijk wat nerveus, togen we naar Breda. Maar we werden al gauw op ons gemak gesteld en onder het genot van een bakje koffie werd er gekeken of we medisch in orde waren en of we geen crimineel verleden hadden. Dit was gelukkig allemaal goed. Er werden heel veel vragen gesteld, die voortkwamen uit onze levensloop. Er werd op een aantal dingen erg diep in gegaan. Al met al een heel pittig gesprek. Na 2 uur kwamen we dan ook erg vermoeid naar buiten.
4 juni 2004:
Precies 2 jaar nadat het verzoek bij het ministerie van justitie binnen was, ging de telefoon. Het bleek iemand van de raad voor de kinderbescherming te zijn. Omdat er een afspraak uitgevallen was, mogen we dinsdag naar Breda voor het eerste gesprek, en of we het niet erg vonden, dat het eerste gesprek niet thuis was. Maar ons maakt dat niet uit, al moeten we naar de andere kant van Nederland.
7 mei 2004:
Vandaag had Bianca het genoegen om bij een bijeenkomst te zijn waar een adoptie kindje haar Nederlands paspoort krijgt. Dit was wel een unieke ervaring omdat het paspoort door de burgemeester van Gouda uitgereikt werd. Het was ook wel een emotionele gebeurtenis, omdat je weet hoe belangrijk dit moment is, voor zowel ouders als kind.
16 april 2004:
Vanavond zijn we naar de Bilt geweest. Hier werd een thema-avond gehouden van Meiling. Deze avond stond Taiwan centraal. We werden verwelkomd met een bakje koffie en daarna werd de avond geopend door de voorzitter. Er was iemand die daarna vertelde over verschillende dingen van Taiwan, zoals waarom kindjes daar afgestaan worden en wat de eisen zijn waar je als adoptieouder aan moet voldoen. Na de pauze kregen we een film te zien over een escortreis (deze hebben we ook maar gelijk aan geschaft). In de pauze hebben we met een stel gesproken die over 8 weken hun zoontje op schiphol welkom mogen heten. Het was een leuke maar vooral leerzame avond.
18 maart 2004:
Na veel nadenken en (heel) veel schrijven hadden we allebei onze levensloop op papier en omdat je alles zo duidelijk mogelijk wilt hebben, vergeet je dus dat je 2 katten en een konijn hebt. Maar de verhaaltjes staan mooi op papier en zijn vandaag op de bus gedaan.
10 maart 2004:
Vandaag naar de dokter om te kijken of we allebei gezond zijn. De dokter stelde een aantal vragen, en de bloeddruk werd gemeten. Ook werden we beiden gewogen. Alles was in orde, hij zag geen belemmeringen. Het was voor hem de eerste keer dat hij mensen voor een adoptie moest keuren.
6 maart 2004:
Vanmorgen lag er een dikke envelop in de bus van de raad voor de kinderbescherming. Er zaten papieren in voor een medische keuring bij een onafhankelijke huisarts, en een brief om een levensloop te schrijven van beiden. Er zat een A4-tje bij met alle punten die in het verhaal moeten voor komen.
29 januari 2004:
De laatste keer dat we naar Tilburg moeten voor de cursus. Vandaag werd de gehele procedure door lopen. Maar er werd vooral veel over sn kindjes gesproken. (sn = special need, dwz kindje met een medisch rapport) Na afloop van de bijeenkomst hebben we van iedereen het adres gekregen, zodat je contact kan houden.
15 januari 2004:
Na een heerlijke vakantie in de USA zijn we weer veilig terug in Nederland. Het thema wat vandaag centraal staat, is identiteit. Dit is erg belangrijk voor een adoptiekindje omdat dat vaak het enige is wat ze hebben. Onze voorkeur gaat nu steeds meer naar Taiwan, omdat daar vaak meer informatie over de biologische ouders te krijgen is. Nog 1 dag en dan zit deze fase er weer op.
18 december 2003:
Deze 4e cursusdag ging over verlies en rouwverwerking. Wij vonden deze dag heel indrukwekkend, want we moesten allemaal onze ogen dicht doen en indenken dat we 5 jaar waren. Er werd een verhaal verteld dat wij zelf het adoptiekind waren, en hoe een situatie aanvoelt als je door wildvreemde mensen die niet jouw taal spreken, meegenomen wordt. Na de pauze werden we in groepen verdeeld en moest je onderling over bepaalde stellingen discussiëren.
4 december 2003:
Voor de derde keer reden we naar Tilburg. Dit keer ging het over hechting. Deze bijeenkomst kwam bij iedereen wel negatief over, maar wij konden er toch ook wel positieve dingen in terug vinden en laten ons dan ook vooral niet afschrikken.
20 november 2003:
Vandaag de 2e voorlichtingsdag. Er werd nog geëvalueerd over de vorige keer. Deze keer gaat het over aanleg en omgeving. Na de pauze waren er 2 adoptieouders die 2 jongetjes uit Colombia geadopteerd hebben, en zij kwamen hun ervaringen vertellen.
6 november 2003:
We zaten vanmorgen om 8.00 uur al in de auto, want we hadden om half 10 de eerste bijeenkomst van VIA. We werden ontvangen met een kopje koffie, en toen iedereen binnen was, 7 koppels en 1 alleenstaande vrouw, werden we hartelijk welkom geheten door de cursusleiders. Er kwam een voorstellingsronde, zodat een ieder zijn/haar verhaal kon doen, over wie of wat je bent. Omdat er bij heel veel aanwezigen een hoop (onverwerkt) verdriet zit, was dit allemaal vrij heftig. Maar het was wel herkenbaar voor iedereen. Na de pauze kregen we een film te zien over Colombia. Hier kwam de adoptiedriehoek heel duidelijk naar voren. Dwz. Afstandmoeders-adoptiekind-adoptieouders.
20 september 2003:
Vandaag zijn we naar "het land van Ooit" geweest. Hier werd de Meiling familiedag gehouden. Overal werden er groepjes gevormd, dit waren vast stellen die met elkaar hun kindje op zijn gaan halen in China. Om 12 uur was er een ridderspel, dit was dan de officiële opening. Na dit spektakel was er het landenspreekuur. Daar kwamen we bij een stand met algemene informatie. Hier kregen we uitleg hoe Meiling werkt en we kregen ook wat informatie mee naar huis. We hebben natuurlijk gelijk de info gelezen en we zijn er achter, dat ook Taiwan ons wel aanspreekt, omdat dit een escortland is, dan hoeven we niet zelf te reizen. Maar ja het is allemaal nog zo ver weg. Laten we eerst de voorlichtingsbijeenkomsten maar eens bezoeken en het gezinsonderzoek afwachten.
8 augustus 2003:
Toen we vanmorgen terug kwamen van het reisbureau, omdat we onze reis moesten bevestigen, zat er tot onze verbazing het boek en verdere gegevens van de voorlichting bij de post. Dus deze dag kan niet meer stuk. We gaan het boek maar eens doornemen, zodat we goed voorbereid de cursus kunnen gaan volgen. Deze wordt gegeven in Tilburg , dus we moeten wel een stukje rijden, maar we hebben er alles voor over.
5 augustus 2003:
Jan heeft vanmorgen gelijk gebeld naar VIA of het al bekend was welke datums we naar de voorlichting moeten. Tussen 18 december en 15 januari zou er geen voorlichting zijn, dus dat komt mooi uit, want onze vakantie valt daar precies tussenin.
4 augustus 2003:
Vanmorgen belden ze van het reisbureau dat de officiële papieren binnen waren voor Amerika. We hebben 5 optiedagen, dus we moeten vrij snel beslissen of we de feestdagen in Amerika vieren, of dat we thuis een boom weg moeten zetten.
5 juni 2003:
We staan nu een jaar ingeschreven bij het ministerie van justitie en vandaag zat er een brief van stichting VIA bij de post. Er staat als alles volgens planning loopt, we in november met de voorlichting mogen beginnen. Dat is wel een verrassing, omdat we dachten dat we in maart 2004 pas mochten starten. Oeps, dat is wel even slikken, want we hebben voor december/januari een vakantie naar Amerika gepland staan. Jan heeft gebeld en de datum van onze vakantie doorgegeven, het zal ws geen probleem zijn, want het is zo rond de feestdagen.
1 januari 2003:
Omdat we eigenlijk al zeker weten dat we via stichting Meiling bemiddeld willen worden, zijn we hier donateur van geworden. Vanaf nu ontvangen we regelmatig Meiling mailing, hier staan ervaringsverhalen in en aankomstkaartjes van andere adoptie kindjes. Ook krijgen we regelmatig uitnodigingen om bijeenkomsten bij te wonen, die betrekking hebben op het adoptiegebeuren.
7 juli 2002:
Vanmiddag zijn we bij een collega van Jan geweest, die al 1 chinees meisje had geadopteerd en nu met het 2e Chinese kindje bezig is. Er werd veel verteld over het gehele adoptie gebeuren. Ook kregen we foto's van China te zien, wat heel indrukwekkend was. We mochten hun map bekijken, zodat we al een idee hadden van wat er zoal besproken wordt in de voorlichtingsbijeenkomst.
6 juni 2002:
Er lag vandaag een brief in de bus van stichting VIA (Vereniging Interlandelijke Adoptie). Zij hebben bericht ontvangen van het ministerie van justitie dat wij een verzoek hebben ingediend voor het adopteren van een kind. Het duurt 12 tot 15 maanden voordat we kunnen deelnemen aan de (verplichte) VIA voorlichting. Om de tijd een beetje door te komen, gaan we ons maar oriënteren op het gebied van adoptie.
4 juni 2002:
Vandaag kregen we het bericht van het ministerie van justitie dat het verzoek om adoptie daar ontvangen was.
25 mei 2002:
We hebben aan beide ouders verteld over onze adoptieplannen. Ze reageerden heel positief en vinden het ontzettend knap dat we zoiets durven te ondernemen. Ook andere mensen waar we het tegen vertellen, hebben dezelfde reactie. Het is wel een nadeel dat het zo lang duurt, want nu je eenmaal de stap gezet hebt, wil je ook gelijk wat ondernemen.
23 mei 2002:
Deze dag is het begin van die lange reis naar een groot verlangen, toen hebben we de aanvraag ter verkrijging van toestemming tot opneming ter adoptie van een buitenlands kind opgestuurd naar het ministerie van justitie.
Onze Werelddroom