6 december 2007:
Het sinterklaasfeest is inmiddels weer voorbij.
zondag 25 november hadden we sinterklaasviering bij mama op haar werk.
 Het was de eerste keer dat Sam sint in levende lijve zag.
We waren wel benieuwd hoe Sam hierop zou reageren.
Toen sint en piet binnen kwamen was Sam een en al vrolijkheid. Zwarte piet vroeg of ze hem op schoot mocht, en dat deed ze maar al te graag. Volgens mij zijn Sam en piet vrienden voor het leven.
Ook bij sinterklaas vond ze het erg gezellig op schoot, ze wilde er niet vanaf.
Toen ze haar kadootje had gehad, een mooie teletubbie vond ze het allemaal weer oké.
Afgelopen vrijdag was het lampionnentocht in de stad.
Toen onze vrieden gearriveerd waren, liepen we naar de mart waar het al een drukte van jewelste was.
Sam had haar eigen lampion, en heeft deze heel de toch zelf vastgehouden.
We liepen achter de pietenband, en onze Sam is ook heel muzikaal aangelegd, want ze heeft de gehele weg met haar voetje op de maat van de muziek gewiebeld.
Bij terugkomst op de mart stonden we vooraan, dus we konden het allemaal heel goed zien.
Naast ons stonden 2 zwarte pieten, hier was Sam steeds mee aan het flirten.
Ondertussen begon het te regenen, maar dat mocht de pret niet drukken.
Inmiddels is het ook pakjesavond geweest. papa had opa en oma opgehaald.
Nadat we koffie met gebak ophadden, ging de bel. Sam ging in de gang kijken wie het was, maar er stond helemaal niemand voor de deur, maar er stonden wel 2 grote zakken met cadeau´s.
Toen mama de zakken naar de kamer had gebracht, kon het uitpakken beginnen. Sam wist niet wat haar overkwam, terwijl het ene cadeau nog maar goed en wel was uitgepakt, kwam het volgende cadeau al weer te voorschijn.
Nadat alles uitgepakt was, hebben we vers gebakken broodjes met salades gegeten. En na het eten heeft Sam nog met opa en oma met haar nieuwe speelgoed gespeeld. En zo was ook pakjesavond weer voorbij.
Morgen is het alweer 10 maanden geleden dat wij op schiphol stonden. Het lijk als de dag van gisteren.
Toch is het heel snel voorbij gegaan.
Sam is nu echt een peuter met een eigen willetje.
We gaan nu de laatste weken van het jaar in, en dan sluiten we een heel mooi, maar voor ons een heel bijzonder jaar af.
Wij wensen iedereen alvast prettige feestdagen, en voor degene die nog in de procedure zitten, heel veel sterkte met wachten.
Eens komt er voor jullie ook zo´n mooi wondertje.

21 november 2007:
Sam is vandaag 17 maanden.
Inmiddels zijn we ook al over de helft van november, en dat betekent dat we de nodige feestjes weer achter de rug hebben. Eerst was er het 12,5 jarig huwelijksfeestje van papa en mama.
We hebben het klein gehouden, een soort van uitgebreide verjaardag voor onze familie.
In mei vieren we het dan voor een aantal vrienden. Dan is het weer ook wat beter (denken we).
Het was wel heel gezellig, en op deze dagen prijzen papa en mama zich gelukkig met zo'n lieve familie. Sam heeft zich tegoed gedaan aan de kaas en worst. Wat dat betreft is het een echte Hollandse.
2 Dagen erna was het 14 november, Sam-dag. Een jaar geleden kregen wij "het telefoontje", dat we een dochtertje hadden.
Om hier toch wel wat aandacht aan te schenken, zijn we met Sam naar het bos geweest, en daarna hebben we op de kinderboerderij nog wat gedronken.
Als afsluiting zijn we natuurlijk bij de Mac Donalds gaan eten. Weer 2 dagen later was het vrijdag, en gingen we naar center parcs. Mama ging 's avonds met Peter en Diana naar het slotconcert van Rowwen Hèze.
Ook de broer van Diana en zijn vriendin met haar zoon gingen mee. Ondertussen paste papa op Sam, Annemiek, Romy en Lara. Zaterdag's kwam de intocht van sinterklaas op tv, en Sam vond dit reuze intressant. 's Avonds hebben we met z'n allen gegourmet, en hebben we met een aantal een spelletje zitten doen.
De mannen wilde naar de voetbal kijken. Natuurlijk mochten de kinderen hun schoen zetten.
De volgende morgen was iedereen dan ook al vroeg uit bed, om te kijken of er iets in hun schoentje zat.
Sam vond het allemaal erg leuk, en begon meteen met het kadootje uit te pakken.
Nadat we gegeten hadden, zijn we naar de ijsbaan gegaan. Dit vond Sam ook helemaal geweldig, ze had de grootste lol, en was dan ook niet bang.
's Avonds zijn we in het restaurant gaan eten, en ook hier zat Sam volop te smikkelen, en dronk ze appelsap uit een beker met een rietje.
Omdat de oudere kinderen de volgende dag weer naar school moesten, ging iedereen op zondagavond naar huis, en wij zijn nog gebleven.
Sam blijft center parcs helemaal te gek vinden.
Maandag alle spullen in de auto geladen en nog even over de plaza gelopen en wat gedronken, en daarna zijn richting huis gereden.
Als afsluiter zijn we, hoe kan het ook anders, bij de Mac Donalds wezen eten.

1 november 2007:
Het is alweer even geleden, dat we wat geschreven hebben.
Intussen is onze dreumes alweer 16 maanden en is ze alweer bijna 9 maanden bij ons. De tijd staat niet stil.
Mama is eind september met haar werk 5 dagen op vakantie geweest, en papa en Sam hebben zich die week heel goed vermaakt met z'n tweeën.
Op 12 oktober waren opa en oma 40 jaar getrouwd, en Sam heeft toen een mooie tekening gemaakt met vingerverf.
Dit vond ze een beetje vreemd aanvoelen, en ook heeft ze een spaarvarken geschilderd met een kwastje.
Papa en mama hadden speciaal een truitje laten maken voor deze bijzondere dag.
De dag erna hadden we weer feest, want toen werd mama 37 jaar. Mama kreeg een hele mooie kaart en een winnie the pooh voor aan het plafond. Het mooiste kado vond ze toch de ochtendknuffel op bed. Ook zijn we intussen nog naar het bureau geweest voor de voorlopig laatste enting.
Hier werd Sam gewogen en gemeten. Haar gewicht is nu 8,1 kilo en ze is 74 cm lang.
Dit merk mama wel aan haar kleding. Het wordt allemaal een beetje aan de korte kant, dit vindt mama helemaal niet erg, want nu kan ze weer lekker shoppen voor de kleine meid.
Ook zijn Sam haar laatste 2 tandjes door, zodat ze nu een volledig gebit heeft. Sam gaat ook steeds meer woordjes zeggen.
Zo weet ze wanneer ze een klok ziet dat die tik tak zeg, en een eendje zegt kwak kwak kwak. Ook roep ze de gehele dag papa.
Het is een echt meid, want ook gillen kan ze erg goed.
Het afgelopen weekend heeft ze het enorm naar haar zin gehad, net zoals papa en mama, want zowel zaterdag als zondag zijn we bij mensen waar mama al een hele tijd mee mail op visite geweest. Zaterdag in Heemskerk, zij hebben 2 hele lieve kindjes uit Taiwan. Lu-Dai van bijna 5 jaar en Chun is 10 maanden. Het was zo gezellig, dat het algauw laat was, dus mochten we gezellig blijven eten.
Na het eten hebben we nog wat gedronken en zijn toen op huis aangegaan. Zondag waren we in Tilburg uitgenodig. Zij hebben een mooie meid van 3 jaar, Minou Jing.
Ook hier was het weer erg gezellig, en werden we weer uitgenodigd om te blijven eten.
Van lieverlee gaan we weer richting sinterklaas en kerst. Dus het eerste verlanglijstje is al gemaakt. We zijn dan ook erg benieuwd hoe Sam hier op gaat reageren, want ze vindt al het speelgoed in de boekjes wel erg mooi.
Op 12 november is het alweer 12,5 jaar geleden dat papa en mama zijn getrouwd, hier hebben we zelf uitnodigingen voor gemaakt, waar Sam met de trouwfoto opstaat.
November is voor ons sowieso sinds vorig jaar een bijzondere maand. Het is dan alweer 1 jaar geleden dat wij het mooiste telefoontje van ons leven kregen, nl dat we een dochter hadden.
Sinds dat jaar staat ons hele leventje op zijn kop, maar we genieten hier met volle teugen van.

22 september 2007:
Vandaag was de jaarlijkse meilingdag.
Hier hadden we al tijden naar uitgekeken, omdat het de eerste keer is dat wij hier met ons meisje naar toe gaan.
We zaten al vroeg in de auto, want naar Hardewijk is toch nog een eindje rijden. Het laatste stuk was het heel druk, en zag je in de meeste auto's ouders met aziatische kindjes zitten. Zo reden ook Yu-Lissa en haar papa en mama ons voorbij.
Op het parkeerterrein stonden onze auto's bijna naast elkaar, dus liepen we met z'n allen naar de ingang.
Hier was het ontzettend druk, en we waren bang dat we niet op tijd bij de openingsshow aanwezig konden zijn.
Maar gelukkig hadden ze deze wat verzet. Sam heeft enorm genoten, en was gelijk wild enthousiast bij het zien van de dolfijnen.
Bij binnenkomst werden we gelijk aangesproken door mensen die we eigenlijk niet kennen, maar waar we wel een mailtje van gehad hebben toen Sam naar huis kwam.
Na de show gingen we op zoek naar een bakje koffie, maar we kwamen een aantal bekenden tegen, en inmiddels was het zo druk bij de koffiecorner, dat we maar verder gelopen zijn.
Nadat we verschillende dieren gezien hadden, gingen we naar de winkelstand van meiling, en hier hebben we nog een dvdtje gekocht over een escortreis naar Taiwan.
Tussendoor hebben we iets gegeten, en Sam was zo moe van alle indrukken dat ze in slaap viel.
Rond kwart voor drie zijn we naar het landencontact geweest, hier waren de verzorgsters uit het tehuis van Sam aanwezig.
Dit was wel heel bijzonder, want nu weten we wie Sam verzorgt heeft, en Sam en mama zijn met haar op de foto gegaan.
Daarna hebben we nog wat mensen gesproken die we via de mail en de site kennen.
Het was heel leuk om al deze mensen nu eens in het echt te ontmoeten.
Na nog een rondje gelopen te hebben, zijn we uiteindelijk maar naar huis gegaan.
Het was een hele leuke maar vermoeiende dag. En Sam heeft enorm genoten.

7 september 2007:
Precies 7 maanden geleden stonden wij op schiphol om ons prinsesje in de armen te sluiten.
De tijd vliegt enorm snel voorbij, zo ook de ontwikkeling van Sam. Ze loopt en klimt en klautert, dat het een lieve lust is.
Intussen zijn wij op het verjaardagspartijtje van Sam haar reisgenootje geweest, en dit was erg leuk om de meiden weer samen te zien.
Ze hebben dan ook heel gezellig met elkaar zitten spelen, en brabbelde er lustig op los.
Het was wel geheim taal voor de papa's en mama's. maar zij begrepen elkaar volkomen.
Mama had 2 jaar geleden voor haar verjaardag al een fietsje voor de kleine meid gehad, dus we die hebben we ook alvast maar uitgeprobeerd.
En omdat Sam wel van nieuwe dingen houdt, vond ze ook dit weer erg leuk.
Het eten van Sam gaat nog steeds erg goed, en het woordje "geduld" en "wachten" verstaat ze nog steeds niet zo goed.
Als papa of mama aan het koken is, wil Sam eigenlijk al beginnen met eten, maar een rauwe aardappel smaakt niet zo heel lekker.
Papa en mama moeten dan ook stiekum al wat opscheppen, zodat het wat af kan koelen, want als Sam het in de gaten heeft, begint ze al te gillen dat ze wil eten.
En gillen dat kan ze, het is ook een echte meid.
We hebben nog niets kunnen ontdekken wat Sam niet lust.
Op een zaterdagmiddag was het lekker weer, en besloten we om naar de dierentuin in Rotterdam te rijden. Sam vond het wel intressant om al die dieren te zien. Ze heeft dan ook volop genoten.
Alleen het zitten in de buggy vindt Sam helemaal niets meer, vooral als we lang stil staan, dan wil ze eruit om te lopen.
Helaas gaat dat niet altijd, dus dat zorgt nog wel eens voor huilbuien.
Dinsdag zijn we in Roosendaal naar de kermis geweest, en heeft Sam in een vliegtuigje gezeten, samen met mama.
Helaas stond er voor de kleinste kinderen niet zoveel, dus hebben we ons zef maar getrakteerd op een oliebol, en ook deze peuzelde ze weer lekker op.
Woensdag moesten we weer naar het consultatiebureau, want Sam moest weer 2 inentingen hebben. Dit keer werd Sam ook weer uitvoerig bekeken. Ze moest wat blokjes in een bakje doen, en ook haar oogjes werden nagekeken.
Nou hier was niets mis mee.
Sam werd ook gewogen en gemeten, en mama was wel heel benieuwd hoeveel dat ze woog, na al het lekkere eten. Haar gewicht is nu 7.990 kg en haar lengte is 74 cm. Dus al met al niet zo heel veel aangekomen.
Dat Sam in de lengte wat gegroeid was, dacht mama wel, omdat sommige broeken wel iets te kort worden. Dus er zit wat vooruitgang in.
Op 22 september hebben we de jaarlijkse meilingdag, hier komen dan de (aspirant)adoptie ouders met hun kinderen naar toe.
Dit jaar is het in het dolfinarium, en we kijken er enorm naar uit om daar de mensen die we kennen en volgen via hun site te ontmoeten. Dit is de eerste keer dat wij er met onze kleine meid naar toe gaan, en we zijn dan ook heel benieuwd hoe Sam het gaat vinden.

9 augustus 2007:
Vandaag was weer een belangrijke dag in ons adoptieproces.
De adoptieuitspraak naar Nederlands recht vond vandaag plaats. Vanmorgen togen we rond een uur of negen naar de rechtbank in Breda. We moesten er om 10.00 uur zijn, dus we zijn maar bijtijds weg gegaan.
De buurvrouw reedt met ons mee, en bij de rechtbank stonden opa en oma al te wachten.
Nadat we uitvoerig gefouilleerd waren, mochten we door lopen naar een balie. Hier moesten we even wachten. Sam gedroeg zich (zoals gewoonlijk) voorbeeldig, en liet zich ook nu weer van haar beste kant zien.
Na een poosje werden we binnen geroepen en kon de uitspraak beginnen. Hierbij werd door de rechter bepaald dat onze dochter vanaf vandaag officieel SAM AI-SHU TAALMAN heet. We hadden een hele lieve rechter, en ook hij was gelijk helemaal weg van ons meisje.
Na dit officiële gebeuren zijn we dit gaan vieren bij V&D met koffie en gebak.
Daarna zijn we naar huis gegaan, want het is heel de dag aan het regenen geweest. Om het toch een beetje te vieren hebben we Chinees gehaald (er zit helaas geen taiwanees in de stad) en vanavond zijn de buurtjes nog even een borrel wezen drinken.
Vorige week zijn we naar het consultatiebureau geweest, want Sam moest haar inenting hebben.
Het enige wat ze zei was "uh" toen de injectie naald in haar beentje ging. Ook was ze gegroeid. Ze is nu 72 cm en weeg 7,5 kg.
En nu Sam het loslopen ontdekt heeft, doet ze niets liever dan dat. Ze wandelt heel de kamer door, en ook buiten loopt ze door de hele tuin.
Het is jammer dat de zon nog niet zoveel heeft geschenen, maar de dagen dat ie er wel was heeft Sam enorm genoten van het zwembadje en de zandbak.
We duimen maar dat het snel weer heel lekker weer wordt, zodat ze haar speeltuin optimaal kan benutten.

26 juli 2007:
Alweer een maand voorbij.
De tijd gaat ontzettend snel, en dat merken we ook aan Sam.
Zij ontwikkelt zich als een vrolijke peuter en gaat steeds meer dingen zelf ondernemen.
Zo loopt ze (als ze er zin in heeft) al flink wat pasjes los. En ook het eten gaat er goed in.
Ze eet met de pot mee, en lijkt alles lekker te vinden.
Ook het slapen gaat heel goed, ze slaapt de gehele nacht door, en ook 's middags slaapt ze in haar bedje.
Vrijdag 13 juni zijn mama en Sam naar Schiphol gereden, want er kwam een mooi taiwanees jongetje aan. Hij is het zoontje van mensen waar mama al een hele tijd mee mail.
Sam kwam ogen en oren te kort, en ondanks dat het vroeg in de ochtend was (5.30 uur) was Sam al gezellig aan het kletsen. (van wie zou ze dat nu hebben?).
Omdat Sam een ballenbak rijker is, heeft papa deze zaterdag opgezet in de tuin, want het was erg lekker weer.
Dus het weekend heeft Sam grotendeels hierin door gebracht. Al heeft ze wel in de gaten hoe ze eruit moet klimmen.
Maandag zijn we op vakantie gegaan naar Center Parcs. Hier bleek dat de muggen Sam wel erg lekker vonden, want binnen no time was Sam helemaal lek gestoken.
Gelukkig had ze er zelf geen last van, en was ze de vrolijkheid zelve. We hebben we lekker gezwommen en gefietst.
En ook het eten ging er goed in. Van pannekoek tot ijs, en van kibbeling tot spruitje.
Werkelijk alles wordt naar binnen gewerkt.
Vrijdags wilde we naar Nijmegen om de wandelaars binnen te halen, maar toen brak er een enorm onweersbui los, zodat we maar besloten om terug naar het huisje te gaan.
De rest van de week hebben we heerlijk weer gehad.
Gisteren zijn we naar de Tilburgse kermis geweest, en ook hier keek Sam weer haar ogen uit.
Ze is een paar keer met mama in de draaimolen geweest, en ook nog een keer in de babyachtbaan.
Sam zelf zat verlekkerd naar de booster te kijken, maar daar moet ze toch nog eventjes voor groeien voordat ze daar in mag.

22 juni 2007:
Gisteren was de grote dag, Sam werd 1 jaar.
Dit moest natuurlijk uitbundig gevierd worden, dus zijn we daar woensdag al mee begonnen.
Papa had hele mooie uitnodigingen gemaakt, en dinsdagavond hadden papa en mama heel de kamer versierd.
Ook was Sam haar stoeltje versierd. Toen Sam 's morgens beneden kwam keek ze haar ogen uit en begon gelijk te wijzen op de slingers van Bumba en de ballonnen.
Nadat mama Sam haar mooie feestjurk had aangetrokken, kwamen de eerste feestgangers om half 3.
Van lieverlee druppelde iedereen binnen, eigenlijk buiten, want het was lekker weer.
De pakjes werden in ontvangst genomen, en nadat alle kadootjes open gemaakt waren, kwam de taart op tafel. Iedereen zong "lang zal ze leven" en ondertussen blies Sam het kaarsje uit, met behulp van de wind.
Nadat iedereen lekker had zitten smullen, gingen de kinderen spelen en mama kwam regelmatig met wat lekkers.
Als traktatie kregen de kinderen een zandvormpje gevuld met snoepjes mee naar huis. Sam was 's avonds erg moe en viel als een blok in slaap.
Donderdag was ze echt jarig. De dag begon al met kadootjes op bed, en mama had een cd met verjaardagsliedjes opgezet en zong gezellig mee.
's Morgens zijn we nog even boodschappen wezen doen, en 's middags was het grote mensen feest.
Ook nu werd Sam weer flink verwend, want ze kreeg ontzettend veel kadootjes. Ook nu werd er weer een kaarsje uitgeblazen, en deze keer hielp mama mee, want we zaten nu binnen en hadden geen last van wind.
Sam genoot van alle aandacht en het lekkers. Ook met het eten kwam ze weer goed weg, want ook vandaag hadden we net zoals gisteren frietjes met kipnuggets.
Het lievelingsmaaltje van Sam.
Ze ging dan ook moe, maar voldaan naar bed.

9 juni 2007:
We zijn alweer bijna een maand verder.
Op de dag dat Sam 4 maanden bij ons was, kregen wij een brief van onze advocaat.
We mogen 9 augustus naar de rechtbank in Breda, daar wordt officieel bevestigd dat Sam onze naam krijgt, dus een echte Taalman. Vorige week zijn papa en mama weer gaan werken en is Sam naar de oppas geweest.
Sam vond het heel gezellig en heeft het erg goed gedaan.
Gelukkig, want nu gaan papa en mama met een gerust hart naar het werk.
Zoals we vorige maand al hoopte is gebeurd, Sam slaapt eindelijk door, JIPPIE.
Mama heeft het bedje een kwartslag gedraaidt, en dit blijkt te werken. Mama wist niet eens meer wat doorslapen was, dus dat was een hele nieuwe ervaring.
Afgelopen maandag zijn weer naar het consultatieburo geweest, en volgens de verpleegkundige zag ze er perfect uit en doet ze het boven verwachting.
Ze was vanaf maart maar 1 ons aangekomen (hoe kan dat toch met al die frietjes en nibbits?) en ze was 1,5 cm gegroeid. Ze weegt nu 7,2 kg en is 68 cm lang. De kleertjes die we gekocht hebben bij aankomst, passen nog steeds.
Ook tandje nummer 8 is er inmiddels doorheen, en dat laat ze merken ook, want overal zet madam haar tanden in.
Omdat Sam 21 juni 1 jaar wordt zijn we al een beetje aan het oefenen met hiep hiep hoera, dus als ze op tv hoera hoort, gaan haar armpjes al de lucht in.
Ook het zwaaien heeft ze nu onder de knie.
Ze zwaait naar iedereen en schenk iedereen dan ook een gulle lach. Wat ons de afgelopen maanden wel heel erg is opgevallen is dat we werkelijk een bezienswaardigheid zijn voor de buitenwereld.
Mensen staan ongegeneerd in de buggy te kijken en durven de meest brutale vragen te stellen.
We kregen zelfs te horen toen we Sam haar fruithapje gaven, "goh, dat Chinese kindjes een fruithap lusten".
Mama was daar toch wel wat verbaasd door en antwoorde "mevrouw, het is geen Chinees, maar een Taiwanees" en wilde eerst nog zeggen dat de Nederlanders toch ook Chinees eten. Je blijft je werkelijk verbazen over de reacties, maar er zijn ook hele leuke reacties, zoals wat heeft u een mooi kindje, en dit doet je dan als vader en moeder ontzettend goed.
Laat maar komen die leuke reacties, want we zijn ontzettend trots op onze dochter.

13 mei 2007:
Vandaag is het moederdag, een hele bijzondere dag nu we onze kleine meid hebben.
Mama werd dan ook goed verwend.
Papa en Sam hadden een lekker ontbijtje gemaakt met croissantjes en een zacht gekookt eitje, en ook werd mama verrast met kadootjes. Het mooiste kadootje vond mama de fles rosé met de foto van Sam er op met de tekst voor mijn liefste mama.
Als je dat ziet, dan maak je hart toch wel een gelukssprongetje.
Sam is nu inmiddels alweer 3 maanden bij ons en we genieten nog iedere dag met volle teugen.
Ze kan heel lief zijn, maar ook ontzettend ondeugend.
Vrijdag zijn we terug gekomen van een midweekje center parcs. Hier hebben we het ontzettend naar onze zin gehad, en hebben we kunnen ondervinden wat voor waterratje ons meisje is.
Ze klauterde en tijgerde door het peuterbadje, en ook in de stroomversnelling kon ze er geen genoeg van krijgen.
Omdat Sam sinds een paar weken probeert om los te staan (ze mag dit van mama nog steeds alleen maar op de bank of in de box oefenen en niet op de stenen vloer) probeerde ze dit ook in het zwembad, met als gevolg dat ze op haar billen in het water viel, en dan had ze de grootste pret.
Ook het restaurant werd goed gekeurd door haar, vooral de frietjes waren overheerlijk.
Misschien hadden we wat eerder op vakantie moeten gaan, want het slapen ging daar ook goed.
Ze heeft zelfs een aantal nachten flink door geslapen, zelfs tot 6.00 uur. En ook de afgelopen nachten thuis is het goed gegaan.
We durven nog niet zo hard te juichen, maar we zitten voor ons gevoel wel in een stijgende lijn.
Op vakantie hebben we een aktiviteit babymassage gedaan, en dit vond mevrouw wel heel lekker. Dus we zetten dit maar voort.
Nog 3 weekjes en dan gaat Sam naar de oppas omdat dan de realiteit weer is aangebroken en papa en mama weer moeten gaan werken. Maar we genieten nu nog maar even van onze vrije tijd.

18 april 2007:
We zitten alweer half april, en dat betekent dat wij over 1,5 maand weer moeten gaan werken.
Maar voor het zover is, genieten we natuurlijk met volle teugen van onze kleine meid en het mooie weer.
Met pasen zijn we naar de kermis geweest, maar hier heeft Sam helaas niets van mee gekregen, want ze lag heel de tijd te slapen.
Op 2e paasdag zijn bij vrienden geweest, daar heeft Sam het goed naar haar zin gehad. We zijn heel de dag buiten geweest, en dit vindt Sam toch wel leuk.
De dag erna zijn we bij vrienden op de camping geweest en heeft Sam voor het eerst gezwommen.
Dit vond ze helemaal het einde. Dus dat betekent dat we ons geen zorgen hoeven te maken als we op vakantie gaan.
Vrijdag zijn we bij mensen van de VIA cursus op visite geweest. Dit is natuurlijk altijd leuk omdat je in dezelfde situatie zit, met dit verschil dat hun dochtertje uit China komt en Sam uit Taiwan.
Omdat het ook zaterdag goed weer was, zijn we eerst op het gemak naar de stad gewandeld en daarna nog even een rondje over de kermis.
Nu was Sam wel wakker, en zat haar ogen uit te kijken. Sam is met mama in de draaimolen geweest, en in het vliegend tapijt van Aladin. Ze had het enorm naar haar zin en zat dan ook volop te brabbelen. Zondag kregen we visite van andere kennisen van de VIA groep.
Ook dit was natuurlijk weer heel gezellig, de dames genoten van het lekkere weer en de papa's en mama's konden gezellig bijkletsen. Eigenlijk gaat alles goed met ons meisje, behalve het slapen blijft een beetje tobben, ondanks de tips van collega moeders.
Maar we blijven moed houden.
Van zondag op maandag heeft Sam van 0.00 uur tot 5.30 uur doorgeslapen, mama lag er weliswaar naast op een matras, maar het begin is er, dachten wij.
Want de nacht erna is Sam heel de nacht wakker geweest. Vanaf gisteren hebben we zachtjes een cd aanstaan, en nu heeft Sam wel goed geslapen, ze is maar 3x wakker geweest.
Vandaag hebben we Sam voor het eerst weg gebracht naar een vriendin, om te oefenen, zodat ze wat gewend is als we weer moeten gaan werken.
Tot nu toe gaat het goed, want we hebben nog geen telefoon gehad dat we Sam moeten komen halen.
Het is wel heel gek om zonder Sam in de stad te lopen en ook haar stemmetje niet te horen in huis.
Gelukkig gaan we haar zo weer ophalen.

7 april 2007:
Sam is vandaag alweer 2 maanden bij ons.
Het is een heel ander kind.
Van baby is het nu een peutertje aan het worden. Ze heeft de smaak te pakken bij het lopen aan tafel, en wil dan ook niets liever dan rondjes lopen.
Het volgend project waar ze mee bezig is het proberen los te staan. Dit oefenen we maar op de bank, dan doet het niet zo zeer als je valt.
Ook geeft ze heel duidelijk aan wat ze wil, en als ze iets niet wil, laat ze dit zien door heftig "nee" te schudden.
Vorig weekend is Sam ziek geweest. Een flinke griep. Ze had hoge koorts, en moest spugen, ook de verkoudheid zat haar flink dwars. Ze was echt heel zielig.
Maar in de loop van de week zag je haar opknappen.
Omdat er in de afgelopen weken toch al wat zonnigere dagen bijzaten, zijn we gaan fietsen.
Sam had het erg naar haar zin, zonnetje in haar gezicht en de wind door de haren.
Intussen eet Sam al een halve boterham, en ze geniet hier ook van. Ze zet overal haar tandjes in, en dat kan ook goed, nu ze er al 6 heeft.
Het slapen gaat nog steeds niet optimaal, er zijn nachten waarin deze tante 4 a 5 keer van zich laat horen.
Maar er zijn ook al een paar nachten geweest dat ze toch een aantal uurtjes achtereen geslapen heeft.
Vorige week is ze weer op het bureau geweest, en ze was 4 ons aangekomen en 1 cm gegroeid.
Volgens de verpleegkundige zag ze er goed uit en doet ze het erg goed. Ze was in ieder geval heel tevreden met onze kleine meid. Vanmiddag is Yu-Lissa, het reisgenootje van Sam, op visite geweest. Het was een genot om die twee dames bij elkaar te zien.
Of ze elkaar echt herkende weten we natuurlijk niet, maar ze hadden alletwee een aparte blik in de oogjes die we tot nu toe nog niet gezien hebben.
Het was heel gezellig en voor herhaling vatbaar.

24 maart 2007:
Sam is intussen 9 maanden.
De afgelopen periode hebben we haar zien groeien, op alle fronten. Sam eet sinds van de week 's morgens en 's middags een bordje pap, ook geven we haar na de middagpap een kortsje brood (jawel, we gaan het weer proberen) en hier knabbelt ze zowaar op.
Dus ook hierin wordt vooruitgang geboekt.
Vanmorgen stond Sam aan tafel en zette zij haar eerste pasjes.
Ze is van de ene kant van de tafel naar de andere kant gelopen. Vorig weekend hadden we 6 verjaardagen, en we zijn overal geweest. Zaterdagavond heeft Sam voor het eerst in een vreemde omgeving geslapen.
Mama's vriendin Diana werd 40 en zij gaf een groot feest. Wij mochten al iets eerder komen zodat Sam op haar gemakje naar bed gebracht kon worden.
Zoals de dagen ervoor, begon Sam eerst wat te huilen, maar na een half uurtje was Sam toch in slaap gevallen. En Sam gunde papa en mama een leuke avond, want ze werd pas om 23.45 uur wakker. Gelukkig zijn de feestjes nu een beetje voorbij en kan Sam weer een beetje bijkomen.
Het slapen is deze week weer iets minder, ook wil Sam 's nachts alleen mama zien.
Zoniet, dan zet ze het op een krijsen. Mama heeft dan ook al 3 nachten naast Sam op de grond geslapen.
Dit lijkt wel te werken. Afgelopen woensdag kregen we de uitslagen van de kinderarts, en zoals we al verwacht hadden is Sam kerngezond.
Ze had wel een wat hogere waarde van de lever, maar dat stelt niets voor. De kinderarts zei dat hij dat bij meer adoptiekindjes uit Taiwan zag.
We laten haar in ieder geval in mei nog een keertje prikken ter controle.

12 maart 2007:
Sam is inmiddels alweer een maand bij ons.
Wat gaat de tijd toch snel.
We weten inmiddels waardoor Sam verhoging had, want toen mama 's maandags in haar mondje voelde, bleek dat Sam er weer een tandje bij had.
De dag erna kwamen we erachter dat ook tandje nummer 4 er door was.
Sam slaapt gelukkig steeds beter door.
Het is een hele vrolijke meid, ze begint 's morgens al te babbelen en dit gaat door tot dat ze naar bed gaat.
De giechelbuien komen ook steeds vaker.
Hierdoor merken we dat Sam zich steeds beter thuis gaat voelen. Ook wordt het steeds drukker wat bezoek betreft, en dit vindt Sam prima.
Ze geeft het goed aan wanneer ze moe is.
Nu het wat beter weer wordt, trekken we er regelmatig op uit met de wandelwagen, en ook hier zit Sam heerlijk van te genieten.
We zijn dan ook heel trots op Sam, dat ze het zo goed doet.

4 maart 2007:
Van lieverlee begint het bezoek voor Sam op gang te komen.
Dit vindt ze allemaal erg gezellig, vooral als er kindjes bij zijn.
Ze gedraagt zich voorbeeldig.
Gisteren is Sam voor het eerst naar de kapper geweest, dit vond ze wel leuk.
Sam mocht in een mooi stoeltje zitten en vond het allemaal erg intressant wat er om haar heen gebeurde.
Daarna zijn we naar Ellen, onze contactpersoon, geweest.
Zij had Sam nog niet in het echie gezien. Zoals we al gewend zijn, had Sam het ook daar erg naar haar zin, vooral met de dochters van Ellen.
Omdat papa en mama nog het een en ander nodig hadden, zijn we gelijk door gereden naar Kesteren.
Sam was wel wat stiller dan we van haar gewend zijn, maar we dachten dat ze moe was.
Bij thuiskomst wilde Sam haar warme hap niet hebben en was wat huilerig.
Dus mama heeft Sam vroeg op bed gelegd en dacht zelf ook vroeg naar bed te kunnen gaan om even bij te tanken.
Helaas ging dit niet op, want Sam huilde steeds, en om het half uur moest mama naar Sam.
Mama voelde dat Sam wel erg warm was, dus toen maar even getempt. 39,5 is toch wel wat hoog, dus maar een panadol gegeven.
Sam heeft wel wat onrustig geslapen en toen ze om 6.00 uur nog 38,4 had, nog maar een panadol.
Sam is daarna met papa naar beneden gegaan en heeft daar nog een beetje gedut.
Toen mama om 9.00 uur beneden kwam was Sam erg vrolijk en zat heerlijk te brabbelen.
Ze had geen verhoging meer, en de rest van de dag is Sam ontzettend vrolijk gebleven.
Ze is wel wat verkouden, maar ook dit zal weer wel overgaan.

1 maart 2007:
Sinds vorige week is er het een en ander gebeurd in het leventje van Sam.
Haar wereld is groter geworden omdat ze vanaf vrijdag ineens kan kruipen.
Donderdag heeft ze haar tbc-prikje gehad, en maandag konden we om de uitslag. Deze was goed.
Ook moesten we donderdag naar het gemeentehuis om allerlei papieren in te vullen om de verblijfsvergunning van Sam te verlengen.
Het is raar, maar je kindje wordt als asielzoeker aangezien.
Het slapen gaat gelukkig steeds beter, en mama heeft niet naast het bedje hoeven te liggen, omdat Sam na 5.00 uur terug in slaap val tot ongeveer 7.00 uur.
Gisteren moesten we met Sam voor de eerste keer naar het consultatiebureau, dit vond ze allemaal heel erg intressant.
En ondanks dat Sam rond het middaguur meestal een dutje doet, bleef ze nu goed wakker.
Ze kreeg gelijk 2 verschillende inentingen. Toen de naalden in haar beentje gingen moest ze wel even huilen, maar daarna schonk ze de dokter een lieftallige lach.
Sam zit qua gewicht en lengte net iets onder de lijn van de nederlandse meisjes. Maar alles is in proportie.
Toen we gisterenmiddag thuis kwamen, en Sam in de box legde, dachten we dat ze wel in slaap zou vallen. Niet dus.
Ze trok zich op en ging vervolgens staan.
Dus papa en mama hebben maar gelijk besloten dat de box naar beneden zou gaan.
Vandaag was Sam wat humeurig, omdat ze steeds wilde gaan staan op de tegels, maar dit lukte niet.
En aangezien Sam een eigen willetje heeft, kan ze dit van zichzelf niet uitstaan en gaat ze van boosheid huilen. O
ok brood eten vindt ze vreselijk en houdt dan ook stijf haar mond dicht.
Als mama het dan toch wil proberen, begint ze gelijk te kokhalzen. We hebben al van alles geprobeerd, maar helaas.
Ze zal er nog niet zo aan toe zijn. De rest van het eten gaat heel goed, en ze vindt zowel haar fruithapje als de warme hap erg lekker. Sam vindt het ook erg gezellig als mama de cd van Woezel en Pip op zet, of als mama liedjes zing uit grootmoeders tijd.

21 februari 2007:
Vandaag is Sam 8 maanden.
Vorige week woensdag is de wijkverpleegkundige langs geweest.
Ze was verbaasd dat Sam nog maar een weekje bij ons was, omdat het er allemaal al zo vertrouwd uitzag.
Wat haar betrof mochten we met een fruithapje beginnen en met een warme prak.
Om de darmen van Sam niet gelijk in verwarring te brengen, zijn we begonnen met een fruithapje.
De eerste hapjes vond ze maar vreemd, maar toen ze eenmaal de smaak te pakken had, was er geen houden meer aan.
Zo was het maandag ook met de warme hap.
Het afgelopen weekend was Sam erg uit haar doen met slapen.
Ze was werkelijk ieder uur wakker. Zo ook papa en mama.
Dus ondanks dat we niet gefeest hebben met carnaval, was het een zwaar weekend.
Gisteren zijn we bij opa naar de optocht gaan kijken.
Sam vond het helemaal geweldig, en gunde zich niet de rust om te slapen.
Maar de laatste dagen komt het ritme er een beetje in. Ze gaat dan rond 19.00 uur naar bed, en wordt dan rond 0.00 uur wakker.
Dan wordt ze getroost door papa of mama en slaap dan tot ongeveer 5.00 uur.
Maar dan wil de dame haar bed uit. Als we dan met haar naar beneden gaan, en haar in de box leggen, slaapt ze gelijk verder.
Dus vanaf morgenochtend gaat mama op een matrasje naast haar bedje liggen.
Want we hebben het idee dat ze een van ons wil zien als ze wakker wordt.
Vanmorgen zijn we naar de kinderarts geweest, dat moet volgens het adoptieprotocol. Hier werd ze gewogen en gemeten.
Ook werd er naar haar hartje en longen geluisterd. Dit was allemaal prima.
Ook werd er in haar oortjes en keeltje gekeken. Hier was ook niets bijzonders te vinden.
Dus tot zover is alles prima.
We hadden natuurlijk ook niet anders verwacht.
Daarna moesten we nog bloed laten prikken.
Mama heeft Sam op schoot gehouden en haar handje vastgehouden. Papa is maar op de gang gaan staan, die heeft het niet zo op naalden. Toen de naald in het kleine armpje ging, begon Sam even te huilen. Hierdoor moest mama ook een traantje wegpinken.
Maar toen de naald er eenmaal uit was, begon Sam gelijk weer te lachen.
Wat heeft ze het goed gedaan. We zijn echt heel trots op haar. Morgen moeten we naar de functieafdeling en daar krijgt ze ook weer een prikje.
Wat doen we ze toch allemaal aan. 21 Maart belt de kinderarts dan om de uitslag door te geven.
Sam is de rest van de dag erg vrolijk geweest, en gaat ook steeds meer haar wereldje verkennen.
Zo zit ze regelmatig aan de dvd-speler van papa, wat ze dus niet mag.
Als we haar er dan van weg halen, zit ze met een grote grijns op haar gezichtje.
Probeer dan maar eens boos te worden. Het is een echte meid, want ze kan kletsen (ook wel brabbelen genoemd) en papa en mama proberen er dan steeds uit op te maken wie ze nu roept.
Volgens papa roept ze hem steeds, maar mama betwijfelt dit.
Ook kan ze heerlijk giechelen.
Deze dame zorgt voor een heleboel gezelligheid in huis.
Er zullen regelmatig foto's geplaatst worden, dus houdt ook deze link in de gaten.

14 februari 2007:
Sam is vandaag al weer een week bij ons.
Wat vliegt de tijd. Ze gaat zich voor ons gevoel al aardig thuis voelen.
Vrijdag was het lekker weer en zijn we met de wandelwagen naar de stad geweest, want er moesten echt nieuwe kleertjes komen.
Sam heeft echt zitten genieten van alles wat er om zich heen gebeurt.
Zaterdag zijn we bij de oma van papa op bezoek geweest en hier heeft ze zich voorbeeldig gedragen.
Ook zijn we 's middags bij mama op het werk op visite geweest, want daar moesten natuurlijk beschuiten uitegedeeld worden.
Iedereen is ook gelijk helemaal weg van Sam, ze weet iedereen in te pakken met haar lieve toetje.
Omdat het de periode van carnaval is, en mama hier toch wel houdt, zijn we zondagmiddag even de stad in geweest.
Het was lekker weer, en ook nu was onze kleine meid betoverend met haar kieltje en gordijntje.
Ze liet alles maar op zich af komen en zat lekker eigenwijs te kijken. Ook geniet ze wel van alle aandacht die ze krijgt.
's Avonds ontdekte we dat haar tweede tandje door komt.
Het gaat allemaal goed met ons meisje, behalve het nachtritme zit er nog niet zo lekker in.
Soms zitten we om 3.00 uur al beneden.
Maar afgelopen nacht is het redelijk goed gegaan, en heeft ze doorgeslapen van 0.30 uur tot 5.00 uur, dus er wordt vooruitgang geboekt.
Vandaag komt de wijkverpleegkundige langs, dus we wie weet wat voor tips we krijgen.

8 februari 2007:
Na een erg onrustige nacht, is Sam om 7.00 uur al weer klaar wakker.
Dus mama gaat met haar naar beneden. Ook papa is hier door wakker en komt zijn bed uit.
Vanmorgen toch maar even de huisarts gebeld ivm de verkoudheid en ook reutelde ze tijdens het slapen.
We mogen vanmiddag dan ook even bij de huisarts langs komen. Vanmorgen hebben we lekker wat aangemodderd en zijn mama en Sam op de bank in slaap gevallen.
Toen we wakker werden zag het er buiten erg wit uit, dus Sam ziet gelijk hoe het weer in Nederland is.
Als Sam gewassen en aangekleedt is gaan we naar de huisarts.
Deze luistert naar haar longen en naar het hartje.
Dit klinkt allemaal goed.
Ze krijgt neusdruppels en dan zal de verkoudheid snel over zijn. Daarna weer lekker naar huis waar het warm is.
Bij thuiskomst valt Sam gelijk in slaap.
Omdat ze om 16.00 uur haar volgende voeding moet hebben, hebben we haar toch maar wakker gemaakt. Ze drinkt de fles leeg en valt onmiddelijk weer in slaap.
Ze is niet wakker te krijgen.Om 19.30 is ze weer wakker en trekken we haar pyama aan.
Dan om 20.00 uur weer een fles, maar ook nu valt ze weer bijna om van de slaap. Haar na de voeding maar op bed gelegd.
En tot nu toe slaapt ze.
Hopelijk is dit heel de nacht zo, zodat papa en mama ook weer een beetje bij kunnen tanken na alle emoties.
Inmiddels staan er ook wat foto's van de afgelopen dagen op de site, en er zullen er spoedig meer volgen, want het is nu al een echt fotomodel.

7 februari 2007:
"Wa d'n sprookje" ons prinseske is thuis gekomen.
Na een korte nacht waarin we ondanks alle zenuwen toch beide vrij goed geslapen hebben, is "hebbesdag" aangebroken.
Vandaag gaat het echt gebeuren en gaan we onze dochter ophalen. Om 7.30 uur staan de buren aan de deur. Zij rijden ons naar schiphol.
Terwijl we net in de auto zitten belt Ellen. Zij kan helaas niet aanwezig zijn omdat het toestel verlaat is en zij toch moet gaan werken.
Dominique begeleidt ons op schiphol.
Om 9.45 uur zijn we op schiphol, hier drinken we met z'n vieren nog een bakje koffie en gaan daarna de winkeltjes nog even bekijken.
Om 10.55 uur komt Dominique ons al tegemoet lopen.
We moeten nog even wachten op een ander echtpaar die ook hun dochtertje op gaan halen en op een hostess.
Als zij er zijn, lopen we met z'n allen naar een balie waar we onze dagpasjes op halen. En dan is het op naar de douane.
Het is wel vreemd dat we nu met een ander doel dan vakantie hier lopen. We staan eerst bij gate F8. Dominique vertelt ondertussen wat verhalen en zo gaat de tijd erg snel.
Dan komt er een medewerker van schiphol die vertelt dat we naar gate F6 moeten. Dus alle tassen weer gepakt en hup... naar de volgende gate.
Hier hoeven we niet zo lang te wachten totdat we horen dat het vliegtuig geland is.
Als we het vliegtuig dan aanzien komen, gaat er toch wel een heel vreemd gevoel door je heen.
Er wordt vertelt dat we achter een hekje moeten blijven wachten totdat alle passagiers langs geweest zijn.
Op zo'n moment zitten er toch heel wat mensen in zo'n vliegtuig. Maar eindelijk geeft Dominique het sein dat we een stukje de slurf in mogen lopen.
En dan is ineens het moment daar...... onze dochter komt er aan.
Het gevoel wat je krijg als zij in je armen gelegd wordt is niet te beschrijven.
Na jarenlang wachten hebben we eindelijk ons kindje in ons armen. Een gevoel van warm en koud komt tegelijk over ons heen.
Sam pakt gelijk papa's vinger vast, kijkt verbaasd in het rond en laat het allemaal over zich heen komen. Wat is het een mooi meisje. Als we met z'n allen op de foto geweest zijn en de nodige complimenten en felicitaties van personeel en begeleiders hebben gehad, gaan we weer richting de douane.
Als we hier eenmaal door zijn komt het moment dat we onze mooie meid aan iedereen kunnen showen.
Als we de aankomsthal binnen gaan staat er een cameraploeg, deze is van het programma Hello, Goodbey. Zij bijven ons al die tijd filmen, dus ws komen we binnenkort nog op tv.
In de aankomsthal staan er veel familie en vrienden. Dit geeft zo'n fijn gevoel. En Sam wordt dat ook uitgebreidt bewonderdt.
We gaan met de medewerkers van stichting Meiling nog even naar Delifrance om een bakje koffie te drinken en de nodige informatie te ontvangen.
Als dit allemaal gebeurt is wordt het tijd om op huis aan te gaan. Omdat Sam oververmoeid is van de reis en de indrukken, kan ze de slaap niet vatten en huilt dan ook bijna de gehele weg. Je wilt haar dan oppakken, maar helaas mag dit niet, omdat ze in de maxi-cose moet blijven zitten.
Als we thuis komen staat de gehele familie buiten. Binnen loop de koffie en wordt de taart aangesneden.
Papa en mama laten zich dan ook lekker verwennen. Sam is helemaal uitgetelt als de familie na een half uurtje weg gaat. Ze valt een half uurtje in slaap, maar daarna is ze weer helemaal wakker.
Als we haar pyjamaatje aan gedaan hebben stopt ze haar duim in haar mond. We vinden het dan ook tijd om haar naar bed te brengen. Omdat ze heel erg verkouden is, is ze iedere keer wakker als ze moet hoesten.
Na een vermoeide dag gaan wij ook naar bed en hopen dat Sam de eerstkomende uren lekker bij kan slapen.
Helaas, door die verkoudheid is ze om het uur wakker en lig dan wat te huilen. Zo staan we dus ieder uur naast haar bed.
Dit is het leven als papa en mama.

6 februari 2007:
De afgelopen week is erg hectisch geweest.
Je denk dat je alles zover klaar heb, maar nu komt het erop aan dat alles omtrent zakelijke dingen geregeldt wordt.
Dinsdagmiddag zijn we bij de huisarts geweest. Deze maakt een afspraak bij de kinderarts, want Sam moet een medische check hebben.
Ook het verlof moet nu definitief geregeld worden. Aangezien adoptie nog niet zo heel bekend is op het gebied van verlof en ook de levensloopregeling nog maar net een jaar aan de gang is, wordt dit een hele uitzoekerij.
Ook moet Sam als ze eenmaal bij ons naar het consultatiebureau, dus ook hier moeten natuurlijk afspraken gemaakt worden.
Zaterdag heeft Bianca voor de laatste keer dit jaar geblazen met de dweilband.
Op maandag hadden we beide nog late dienst. Zo konden we ook hier alles afsluiten tot 1 juni, want dan hoeven we beide pas weer te werken.
Dit voelt zo onwerkelijk als je naar huis loop.
Vandaag de laatste dag dat we met z'n tweeen zijn. We staan om half 8 op, want we hebben het nog razenddruk. Om 8.00 uur eerst maar even wat boodschappen doen, dan wordt dit in ieder geval niet vergeten.
Dan rijden we naar Roosendaal, om daar het laatste omtrent Bianca's verlof vast te leggen.
Zo vervolgd onze rit naar Breda, want Sam kruipt al over de grond, dus er moeten wel traphekjes komen. Ook kan Bianca de wantjes en dasjes niet weerstaan, dus ook dat gaat in de tas.
Vervolgens nog even de stad in geweest, je moet er immers toch mooi uit zien, als je je dochter op gaat halen. Altijd weer een goed excuus om nieuwe kleding te kopen.
Omdat de lunchtijd al ver verstreken is, gaan we nog maar even langs Mac Donalds, dat doet het altijd goed.
Als we alles veroberdt hebben gaan we richting huis.
Nu is het wachten op een telefoontje dat Sam door de duoane is.
De telefoon gaat wel een aantal keer maar niet hét telefoontje. Ondertussen de laatste dingetjes in huis doen.
Dan rond etenstijd komen er vrienden langs die bij ons op de VIA cursus gezeten hebben.
Toen deze net binnen waren ging de telefoon. Het was Ellen van Meiling.
Ze vertelde dat het vliegtuig niet de lucht in ging, omdat het te mistig was. Ze kon ook niet vertellen wanneer het dan wel zou starten.
Als je zoiets hoort is het net of de vloer onder je benen vandaan gaat. Je kijkt zolang naar het moment uit dat je Sam in je armen mag houden.
Dan 5 minuten later belt Ellen weer dat het verouderde informatie is en dat ze inmiddels in het vliegtuig zitten. Maar wanneer ze vertrekken????
Nu is het dus een kwestie van de aankomst goed in de gaten houden. Sam zou om 9.00 uur landen, maar dit is inmiddels opgelopen naar 12.26 uur. Kunnen we wel wat langer blijven slapen.
We vertrekken om 7.30 uur van huis, want dan zijn we zeker op tijd. Het is nu een kwestie van uren tellen. Nog even, dan mogen we eindelijk onze dochter in onze armen houden.

28 januari 2007:
We zijn al weer bijna 1 maand in het nieuwe jaar. De feestdagen zijn zo snel gegaan.
Afgelopen vrijdag, 26 januari dus, waren Jan en Bianca beide aan het werk. Om 21.50 uur werd er op Bianca haar mobiel gebeld en kreeg ze het goede nieuws te horen dat Sam op woensdag 7 februari naar huis komt.
Ze was hier wel erg verrast door, want dat betekent dat we een snelle procedure hebben gehad.
Zelf hadden we op ongeveer 16 á 20 weken gerekendt, maar uiteindelijk zijn het er maar 12.
Het is wel jammer voor Bianca, want vanaf gisteravond is het carnaval gestart in de stad. Dit houdt nu in dat ze alleen volgende week zaterdag nog met de dweilband kan gaan spelen, want daarna wacht de taak van moeder op haar.
Omdat Sam in het vliegtuig op weg naar Nederland omgekleedt wordt moet er een setje kleding naar Taiwan meegegeven worden.
We hebben voor alle zeker nog maar even nagevraagdt welke maat we precies moeten hebben, want hier zijn wij dus nog niet in thuis. Met alle voorbereidingen hebben we al verschillende kleertjes gekocht, maar dan in maat 80.
Blijkt Sam een klein poppetje te zijn en heeft ze nog maar 68. Dus gisterenmiddag maar snel de stad in gegaan om kleertjes te kopen. Dit is voor Bianca niet echt een straf. We hebben wel in de gaten dat we het de komende week ontzettend druk gaan krijgen, want ook Jan wordt deze week weer een jaartje ouder, en dat moet natuurlijk wel gevierd worden.
Ook moeten we op het werk nog het verlof definitief regelen. Wel een lekker vooruitzicht, Jan is 4 maanden thuis en Bianca 3 maanden. Dus dan kunnen we lekker aan elkaar wennen.
We gaan de dagen nu aftellen.
Nog 11 dagen en dan komt ons meisje naar huis. Wat verlangen wij naar haar.